W 1869 roku Dmitrij Mendelejew, rosyjski chemik, miał przed sobą około sześćdziesięciu znanych wtedy pierwiastków i żadnej gotowej reguły, jak je uporządkować. Ułożył je od najlżejszego do najcięższego i zauważył, że co jakiś czas właściwości zaczynają się powtarzać. Podobne pierwiastki same wpadały pod siebie. Tak powstały kolumny.

Najodważniejsze było to, co zrobił dalej. Tam, gdzie porządek się nie zgadzał, zostawił puste miejsca i opisał, jakie właściwości będzie miał pierwiastek, który je kiedyś zajmie. Sześć lat później odkryto gal, a siedemnaście lat po tablicy german - dokładnie takie, jak przewidział. Od tego momentu tablica przestała być czyimś pomysłem, a stała się narzędziem.

Dlatego tablica ma taki kształt. Pionowe kolumny to grupy: pierwiastki z jednej grupy zachowują się podobnie, bo mają tak samo ułożone elektrony zewnętrzne. Poziome wiersze to okresy: idąc w prawo, dokłada się po jednym protonie w jądrze. Ostatnia kolumna z prawej to gazy szlachetne - najspokojniejsze pierwiastki w całej tablicy.